W 1947 roku została dyrektorem naczelnym i artystycznym teatru, była też w nim stałym reżyserem. Jej zasługą było upaństwowienie i ustabilizowanie finansowe sceny. Zorganizowała nowy zespół aktorski, nawiązała kontakty ze środowiskiem literackim Torunia i doprowadziła do pierwszych prapremier rodzimych sztuk. Po objęciu dyrekcji przez Stanisława Stapfa do 1954 roku pełniła funkcję kierownika artystycznego oraz reżysera. Jej inscenizacja sztuki Domek kotki S. Marszaka zdobyła III nagrodę na Festiwalu Sztuk Radzieckich w Warszawie w 1951 roku.
Tworzyła teatr lalkowy w tradycyjnym tego słowa rozumieniu, w repertuarze preferowała baśnie i teksty ludowe. W latach 1954–1960 kierowała Teatrem Lalki i Aktora „Marcinek” w Poznaniu, współpracowała też z działem dziecięcym tamtejszej rozgłośni Polskiego Radia. Od 1960 roku była dyrektorem Teatru „Świerszcz” w Białymstoku, sprowadzając doń nowych aktorów i autorskim poetycko-baśniowym repertuarem przyczyniając się do rozwoju artystycznego tej sceny.
Mimo odejścia na emeryturę w 1972 roku, nie zaprzestała pracy twórczej, reżyserując spektakle w teatrach lalkowych m.in. w Toruniu, Kielcach, Olsztynie, Gdańsku, Rabce i Warszawie.