Od 1951 przez 52 lata był związany z wrocławską uczelnią wychowania fizycznego. Przeszedł kolejne szczeble kariery zawodowej, od asystenta do profesora, pełnił także liczne funkcje – kierownika kilku zakładów i dwóch katedr (Katedry Uczenia się i Nauczania Czynności Ruchowych oraz Katedry Dydaktyki Wychowania Fizycznego), prodziekana i dziekana, prorektora ds. nauki. Był również dyrektorem Instytutu Sportu. Od 1987 był także profesorem na uniwersytecie w Hamburgu, odbył na uczelniach zagranicznych wiele staży naukowych, m.in. w Niemczech i Kanadzie.

W pracy naukowej zajmował się dydaktyką wychowania fizycznego oraz teorią i biomechaniką sportów wodnych. Opublikował ponad 100 artykułów w prasie naukowej polskiej, niemieckiej, belgijskiej i kanadyjskiej, miał w dorobku także 14 książek i skryptów. Był organizatorem jedenastu międzynarodowych konferencji naukowych. Wypromował 17 doktorów, z których dwóch uzyskało habilitacje, a jeden tytuł profesora. Był współorganizatorem (z Tadeuszem Boberem) corocznych międzynarodowych sympozjów biomechaniki w latach 1981–1985. Z zaangażowaniem zajmował się popularyzacją nauki, w 1996 ufundował doroczną nagrodę swojego imienia dla autora najlepszej publikacji naukowej z zakresu dydaktyki wychowania fizycznego. Był założycielem Centrum Historii AWF we Wrocławiu.