Łagodna padaczka częściowa z iglicami w okolicy centralnoskroniowej (zwana także padaczką rolandyczną lub padaczką Rolanda, BECTS benign childhood epilepsy with centrotemporal spikesL.V. MArcuse, M.C. Fields, J.Yoo, Podstawy EEG z miniatlasem, wyd. 2, Edra Urban & Partner, 2016, s. 142, ) – typ padaczki charakteryzujący się następującymi cechami: choroba rozpoczyna się między 1. a 14. rokiem życia (w 75% przypadków między 7. a 10. rokiem życia); występowaniem charakterystycznych zmian w EEG zlokalizowanych w dolnej części bruzdy środkowej, aktywowane podczas snu; brakiem objawów neurologicznych w okresie międzynapadowym.
Występowanie Padaczka rolandyczna, przy częstotliwości występowania około 1:5000 – 1:10 000 w populacji do 15. roku życia, stanowi około 25% wszystkich padaczek okresu dziecięcego. Występowanie ognisk iglic w okolicy dolnej części bruzdy środkowej (tzw. bruzda Rolanda) są dziedziczone jako cecha autosomalna dominująca, a ekspresja tej cechy (wystąpienie objawów) zależna jest od wieku. Dominujący charakter dziedziczenia warunkuje częstsze występowanie padaczki i drgawek gorączkowych u krewnych chorego. Około 60% chorych stanowią chłopcy. U przeszło połowy pacjentów występują tylko napady nocne.