thumb|320px|Królestwo Jerozolimy i pozostałe państwa chrześcijańskie na Bliskim Wschodzie w 1135 Hrabstwo Jafy i Aszkelonu – według Jana z Ibelinu, XIII-wiecznego jurysty, jedno z czterech najważniejszych ziem zależnych należących do Królestwa Jerozolimy (obok Sydonu, Galilei i Edessy).
Historia Jafa została ufortyfikowana przez Gotfryda z Bouillon w 1100, po zakończonej I krucjacie. Praw do Jafy domagał się nieskutecznie Daimbert z Pizy, pierwszy patriarcha. Jafa pozostała częścią ziem królewskich, aż w 1100 została nadana Hugonowi de Le Puiset. W 1134 hrabia Hugo II zbuntował się przeciwko królowi Fulkowi Andegaweńskiemu, hrabstwo zostało podzielone na kilka części, a Jafa została ponownie domeną królewską. Wkrótce została wydzielona na apanaż dla młodszego syna Fulka i Melisandy – Amalryka. W 1153 starszy syn Fulka i Melisandy – Baldwin III został królem, podbił Aszkelon i włączył miasto do posiadłości młodszego brata Amalryka.