thumb|right|Lewa kość biodrowa, z numerem 2 thumb|right|Kość biodrowa widoczna w górnej części ilustracji, podpisana Ilium Kość biodrowa () – parzysta kość należąca do obręczy kończyny tylnej (pasa miednicowego) kręgowców czworonożnych, u większości z nich w rozwoju osobniczym zrastająca się z pozostałymi częściami kości miednicznej (kością łonową i kością kulszową).
Kość biodrowa człowieka do okresu pokwitania stanowi oddzielną kość, z kością łonową i kością kulszową połączoną chrząstką. U dorosłego człowieka stanowi już z nimi jedną całość – kość miedniczną, będąc jej największą, tylno-górną częścią. Składa się z talerza i trzonu, które na powierzchni wewnętrznej oddzielone są przez kresę łukowatą (linea arcuata). Trzon ma powierzchnię zewnętrzną i wewnętrzną, talerz zaś powierzchnię pośladkową (leżącą na zewnątrz) oraz krzyżowo-miedniczną (po stronie wewnętrznej). Na powierzchni pośladkowej talerza znajdują się trzy kresy pośladkowe: przednia, tylna i dolna. Ograniczają one miejsca przyczepu trzech mięśni pośladkowych: wielkiego, średniego i małego. Powierzchnia krzyżowo-miedniczna wytwarza dół biodrowy, ku tyłowi od którego znajduje się powierzchnia uchowata i guzowatość biodrowa. Dół biodrowy stanowi miejsce przyczepu mięśnia biodrowego.