Hilel Cajtlin (; ur. 1872 w Kormie, zm. 1942 w Treblince) – myśliciel i pisarz konserwatywno-religijny narodowości żydowskiej.
Życiorys Podczas II wojny światowej został przesiedlony do getta warszawskiego, gdzie kontynuował działalność kulturalną, mimo że żył w biedzie. Tam przyjaźnił się także z Icchakiem Kacenelsonem. Podczas wielkiej akcji deportacyjnej latem 1942 został przewieziony na Umschlagplatz w tałesie. Zginął w obozie zagłady w Treblince.
Wybrana twórczość Hilel Cajtlin pisał w języku hebrajskim i jidysz. Część jego twórczości została przetłumaczona na język polski. Był badaczem i popularyzatorem chasydyzmu.
1938: Tojre-licht. Hojpt-jedojdes fun jidiszn dos un jidiszer etik 1938: Szmuesn iber der habadiszer velt-banemung 1936: Oro szel maszijach be-torat ha-braclawi 1936: Demama wa-kol. Hegjonot, tochehot, giluje-neszama we-chisufe-maszijach 1931: Gezangen cum Ejn-sof 1930: Di rejd fun Jeszajahu ben Amoc. Wos er hot amol gezogt un wos er wolt hajnt zogn 1930: Wos ich hob cu zogn dem jidiszn folk 1928: Dawar le-amim. Hazon al gojim we-al mamlachot, ikre torat bene Noach we-szirot-tepilot al szelom ha-olam we-al sziwat ha-szechina limekoma 1928: Sifran szel jehidim.