W badaniu zdolności dyfuzyjnej płuc stwierdza się początkowo zwiększenie wartości zdolności dyfuzyjnej (co jest związane z wiązaniem się tlenku węgla z hemoglobiną przechodzącą do pęcherzyków płucnych) a następnie jej zmniejszenie wynikające z uszkodzenia pęcherzyków. W bronchoskopii stwierdza się zwykle krew wydobywającą się z ujść oskrzeli segmentarnych. W przypadku rozlanego krwawienia pęcherzykowego można też wykonać płukanie oskrzelowo-płucne, gdzie w popłuczynach stwierdza się ponad 20% makrofagów obładowanych hemosyderyną.
Leczenie Należy leczyć przede wszystkim jednostkę chorobową, która wywołała rozlane krwawienie pęcherzykowe. W przypadku hemosyderozy płucnej stosuje się metyloprednizolon. Opisywano także jako skuteczną metodę leczenia podawanie rekombinowanego aktywowanego czynnika VII przez drogi oddechowe lub dożylnie, lek ten stosowano jednak do tej pory u nielicznych pacjentów.
Przebieg i rokowanie Nawracające krwawienie pęcherzykowe, o ile nie występuje duże krwioplucie, prowadzi do stopniowego uszkodzenia płuc przez zalegającą w pęcherzykach płucnych krew i do wystąpienia niewydolności oddechowej. Z kolei masywne krwioplucie w przebiegu DAH bywa niekiedy stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Rokowanie zależy od choroby, która wywołała krwawienie pęcherzykowe.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Choroby naczyń Kategoria:Śródmiąższowe choroby płuc