Nikołaj Fiodorowicz Gikało (ros. Николай Фёдорович Гикало; ur. w Odessie, zm. 25 kwietnia 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą) – ukraiński komunista, funkcjonariusz aparatu partyjnego RKP(b) i WKP(b). W latach 1932-37 I sekretarz Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi.
Ukończył szkołę wojenno-felczerską w Odessie. W latach 1918-27 prowadził działalność partyjną i wojskową na Kaukazie. Był m.in. dowódcą radzieckiej 11 Armii, na przełomie lat 1918 i 1919 dowodził nieudaną obroną terytorium Tereckiej Republiki Radzieckiej przed Armią Ochotniczą gen. Denikina.
Od 1927 do 1928 roku zasiadał w biurze środkowoazjatyckim KC WKP(b). Później przez kilkanaście miesięcy pełnił funkcję sekretarza KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Uzbekistanu i sekretarza Komunistycznej Partii (bolszewików) Azerbejdżanu.
Od 23 stycznia 1932 do 18 marca 1937 I sekretarz KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi.
W okresie wielkiej czystki 11 października 1937 roku został aresztowany przez NKWD. 25 kwietnia 1938 roku skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci pod zarzutem szpiegostwa.