Do początków lat 20. XX wieku transportem kolejowym zajmowało się w Wielkiej Brytanii wielu stosunkowo niewielkich, często lokalnych przewoźników. Na mocy ustawy o kolejach (Railway Act) z 1921, 120 istniejących wówczas firm zostało połączonych w cztery duże grupy (tzw. Wielka Czwórka). W 1948 zostały one znacjonalizowane i połączone w przedsiębiorstwo państwowe British Rail (BR). W latach 1994–1997 miała miejsce jego stopniowa prywatyzacja.
Przewozy pasażerskie Po prywatyzacji British Rail, połączenia pasażerskie realizowane wcześniej przez to przedsiębiorstwo zostały podzielone na tzw. franszyzy (franchises). Prawo do ich obsługi przez określony czas na zasadzie koncesji jest rozdysponowywane przez Departament Transportu i podległe mu instytucje drogą przetargów. Początkowo liczba franszyz wynosiła 25, potem ich lista była modyfikowana. Przewoźnik korzystający z koncesji musi zapewnić obsługę wszystkim ujętym w niej trasom – nie może wybrać tylko części z nich. Istnieje również możliwość prowadzenia przewozów pasażerskich poza systemem koncesyjnym, w ramach tzw. wolnego dostępu (open access).