Objął kierownictwo Zakładu Archeologii Polski IHKM PAN, następnie został dyrektorem Muzeum Archeologicznego w Krakowie (1955-1961). Habilitował się w 1947 r. na UJ u prof. Józefa Kostrzewskiego na podstawie rozprawy Zagadnienie Prasłowiańszczyzny w świetle prehistorii. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1954 roku, zwyczajnego w 1966 r. W 1952 roku brał udział w przygotowywaniu badań Grodów Czerwieńskich.
Jego twórczość naukowa dotyczyła w zasadzie całości pradziejów i wczesnego średniowiecza Polski, choć specjalizował się szczególnie w zagadnieniach młodszej epoki kamienia. Założył i redagował „Materiały Archeologiczne” i „Sprawozdania Archeologiczne”. Był wyróżniony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego.
Z Zofią Stanisławą Leśniak (zm. 31 października 1976) miał dwie córki: Annę Marię Czyż (ur. 5 11939 w Krakowie) i Elżbietę Rozalię Kowal (ur. 11 lipca 1945 w Krakowie, zm. 30 marca 1979), mgr archeologii, pracownika Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.
Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.