thumb|250px|Jasnowłosa nimfa – obraz olejny Paula Chabasa thumb|250px|Zdziwiona Diana – obraz olejny Jules’a Josepha Lefebvre’a z 1879 r. thumb|250px|Nimfa – obraz olejny Henryka Siemiradzkiego z 1863 r. thumb|250px|Nimfa i satyr – obraz pastelowy Teodora Axentowicza z 1900 r., Muzeum Narodowe w Krakowie Nimfy (gr. Nýmphai, l. poj. Nýmphē, łac. Nymphae ‘młode kobiety’, ‘dziewczyny w porze godowej’, ‘narzeczone’) – w mitologii greckiej i mitologii rzymskiej boginie (niższego rzędu) i uosobienia sił żywotnych przyrody.

Mitologia Homer przedstawiał je jako córki Zeusa. Były pięknymi, młodymi i długowiecznymi kobietami. Mieszkały we wsiach, lasach i wodach. Były duchami pól i ogólnie całej przyrody. Stanowiły uosobienie jej płodności i wdzięku. Zamieszkiwały groty, gdzie spędzały czas przędąc i śpiewając.

Nimfy nie stanowiły grupy jednorodnej. Dzieliły się na różne grupy w zależności od miejsca zamieszkania: nimfy wodne nazywano najadami, leśne driadami, drzewne hamadriadami, górskie oreadami, a łąkowe lejmoniadami. W mitologii występują także alseidy, meliady, Nereidy, Okeanidy, syreny i Atlantydy (Hesperydy, Hiady oraz Plejady).