Po przejęciu gmachu przez nowego właściciela pałac został wyremontowany i poddany konserwacji. Na terenie obiektu w latach 1682-1685 pracował Daniel GittardLe Meilleur de Dijon, a po nim Jules Hardouin-Mansart. Dokonali oni przebudowy obiektu w stylu klasycystycznym, dodając główny dziedziniec i dwa skrzydła. Ponadto na dziedzińcu stanął w 1725 pomnik Ludwika XIV, który znajdował się tam do Wielkiej rewolucji francuskiej.
W 1787 obiekt przejęło całkowicie miasto Dijon, od tej pory pałac pełni funkcje miejskiego ratusza. Jego część została zaadaptowana na Muzeum Sztuk Pięknych z bogatą kolekcją sztuki flamandzkiejFrance For Visitors, dla którego wzniesiono w XIX wieku dodatkową klasycystyczną elewację.
Architektura Pałac jest trójskrzydłowy, czterokondygnacyjny, z dziedzińcem otwartym z jednej strony. Wejście do niego wiedzie poprzez dwa wysunięte skrzydła boczne z klasycystycznymi fasadami, opartymi na pięciu jońskich pilastrach, z bogato rzeźbionym tympanonem. Dekoracje centralnego skrzydła są skromne - wszystkie okna pałacu mają czworoboczny kształt bez obramowań. Nad całością dominują dwie zakończone płaskim dachem wieże, z których wyższa, Filipa Dobrego, pełni dziś funkcję tarasu widokowegoOpis pałacu.