Abd al-Aziz ibn Abd ar-Rahman ibn Fajsal ibn Turki ibn Abd Allah ibn Muhammad Al Su’ud (zwany także Ibn Saud; ur. 24 listopada 1880Źródła podają również 15 stycznia 1875. w Rijadzie, zm. 9 listopada 1953 w at-Ta’if) – twórca państwa saudyjskiego i król Arabii Saudyjskiej w latach 1932–1953.
Życiorys Był potomkiem imama Muhammada ibn Su’uda (zm. 1765), założyciela dynastii saudyjskiej, a w 1744 roku państwa wahhabitów ze stolicą w ad-Dirijji. Dzieciństwo spędził na wygnaniu w Kuwejcie, dokąd jego rodzina musiała uciekać przed rodem Raszydów. W 1902 roku odzyskał Rijad i ogłosił się jego władcą.
Jako wódz plemienny i przywódca religijny wahhabitów rozpoczął podbój księstw Półwyspu Arabskiego: Al-Hasa (1913), Nadżd (1921; ogłosił się tam sułtanem), następnie al-Hidżaz (ok. 1926; w stolicy Hidżazu, Mekce, ogłosił się królem tego państwa), Asir (ok. 1930) i inne. W roku 1932 panował już nad terenami leżącymi pomiędzy Morzem Czerwonym a Zatoką Perską i był w stanie 14 sierpnia 1932 r. ogłosić istnienie nowego państwa, Arabii Saudyjskiej i ogłosić się jego królem.
W 1934 roku prowadził wojnę z Jemenem, którą wygrał. 20 maja 1934 roku razem z Imamem Jahją w at-Ta’if podpisał traktat.