Był członkiem Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji od 1906. W tym roku został aresztowany i zesłany do Baku (obecnie stolica Azerbejdżanu). W 1911-1912 pełnił służbę w wojsku rosyjskim, chorąży. W 1914 po rozpoczęciu Wojny Światowej powrócił do wojska, które opuścił tylko w 1917. Od września 1917 do maja 1918 stał na czele Północno-Zachodniego Komitetu RKP(b). Od listopada 1917 odpowiedzialny za dowodzenie na froncie zachodnim, rozpędzał m.in. Pierwszy Kongres Wszechbiałoruski w MińskuEugeniusz Mironowicz, Historia Białorusi. Podręcznik dla liceów ogólnokształcących, Białystok 2001.

Od stycznia do lutego 1919 członek Tymczasowego Rządu Białoruskiej SRR, zasiadał w Komitetu Centralnego KP(b)B. W lutym 1919 przewodniczący Centralnego Komitetu Wykonawczego Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zastępca przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych i komisarz spraw wojskowych.

Od 1919 członek KC KP(b)B, w latach 1919–1920 członek KC Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi.

25 września 1919 doznał kontuzji w czasie zamachu antybolszewickiego dokonanego w Moskwie przez podziemną grupę anarchistyczną.