Olimpiada Robotnicza – impreza sportowa organizowana przez Socjalistyczną Międzynarodówkę Sportu Robotniczego. W zawodach (letnich i zimowych) brali udział sportowcy z 14 krajów Europy. Po II wojnie światowej zawieszono organizację wydarzenia. Na jej miejsce Międzynarodowy Komitet Sportu Robotniczego organizował zawody w niektórych dyscyplinach sportowych.
Historia mały|Marsz inauguracyjny Olimpiady Robotniczej 1931 w Wiedniu. Olimpiady Robotnicze powstały jako przeciwwaga dla Igrzysk Olimpijskich, które krytykowano za ograniczanie ich dostępności do wyższych klas społecznych i osób uprzywilejowanych. Międzynarodowy robotniczy ruch sportowy nie wierzył, że prawdziwy duch olimpijski może zostać osiągnięty w ruchu olimpijskim zdominowanym przez arystokratyczne przywództwo. Pierre de Coubertin, założyciel Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, zawsze sprzeciwiał się udziałowi kobiet i popierał kulturową wyższość białych Europejczyków nad innymi rasami. Jego następcy, Henri de Baillet-Latour i Avery Brundage, byli otwarcie antysemiccy i obaj współpracowali z nazistami. Olimpiada Robotnicza sprzeciwiała się wszelkim formom klasizmu, szowinizmu, seksizmu, rasizmu i wykluczenia społecznego.