Polsko-brytyjski układ sojuszniczy – traktat sojuszniczy zawarty 25 sierpnia 1939 pomiędzy Wielką Brytanią a Polską. W imieniu rządów polskiego oraz brytyjskiego podpisali go ambasador Rzeczypospolitej w Wielkiej Brytanii Edward Raczyński oraz sekretarz spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii lord Edward Halifax. Zawierał 8 artykułów jawnych oraz 4 artykuły tajne. Zarejestrowany przez Sekretariat Ligi Narodów 3 stycznia 1940League of Nations Treaty Series, vol. 199 No. 4665, brak ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. zgodnie z wymogami stawianymi przez Traktat Wersalski w art. 18.
Treść dokumentu thumb|190px|Edmund Ironside, szef Imperialnego Sztabu Generalnego i Józef Beck (1939) Traktat sojuszniczy rozwijał wcześniejsze, jednostronne gwarancje brytyjskie z 31 marca 1939Statement by the Prime Minister in the House of Commons on March 31, 1939 i gwarancje dwustronne zawarte w protokole podpisanym 6 kwietnia 1939Anglo-Polish communiqué issued on April 6, 1939 w trakcie wizyty w Londynie ministra spraw zagranicznych RP Józefa Becka z brytyjskim sekretarzem spraw zagranicznych lordem Halifaxem. Traktat był dokumentem prawa międzynarodowego zobowiązującym obie strony sygnujące do udzielenia sobie wzajemnej pomocy militarnej w przypadku agresji na jedną ze stron lub tzw.