W czasie wojny pracował w szkolnictwie oraz w Litewskiej Służbie Geologicznej. W 1945 był jednym z pierwszych pracowników Katedry Geografii nowo powstałego po wojnie Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1946–1951 jako adiunkt Katedry Geografii Fizycznej, a potem jako zastępca profesora. Pracę na Uniwersytecie Warszawskim rozpoczął 15 lutego 1953 od stanowiska pełniącego obowiązki samodzielnego pracownika nauki. W czerwcu 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, po czym został mianowany oficjalnie kierownikiem Katedry Klimatologii Instytutu Geograficznego Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1953–1959 dyrektor Państwowego Instytutu Hydrologiczno-Meteorologicznego, przekształconego później w Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, a także członek Rady Naukowej Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk. W latach 1956–1959 wiceprzewodniczący Komisji Polskiej Akademii Nauk dla Międzynarodowego Roku Geofizycznego. Był autorem mapy Strefy klimatyczne świata oraz pierwszego polskiego podręcznika o klimatologii Klimatologia ogólna.