Z marca do sierpnia 1939 r. sekretarz generalny jedynej legalnej partii Národní souručenství. Próbował ukryć oficerów wywiadu w różnych urzędach państwowych w Protektoratu Czech i Moraw, np. w urzędzie propagandowym czy w urzędach powiatowych na stanowiskach sekretarzy prasowych. Pod koniec sierpnia 1939 aresztowany przez Gestapo za udział w ruchu oporu i za poprzednią karierę w wywiadzie czechosłowackim, torturowany i do końca II wojny światowej trzymany w faszystowskich obozach koncentracyjnych.
W 1945 r. awansował na stopień generała (renominacja – 1 maja 1939 generał brygady i 1 maja 1944 generał dywizji) i kontynuował swoją karierę – komendant Akademii Wojskowej w Hranicach (1945-46), pierwszy podnaczelnik (1946-48), zastępca naczelnika (1948) i naczelnik (1948-50) sztabu głównego. Od 1947 generał korpusu i od 1949 generał armii.
W 1951 r. aresztowany przez czechosłowacką Służbę Bezpieczeństwa i trzy lata później skazany na 24 lata więzienia. W 1956 zwolniony i w 1963 r. rehabilitowany.
Odznaczenia Krzyż Wojenny Czechosłowacki (1914–1918) – dwukrotnie Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari – „za udział we wspólnej walce z Niemcami” (1947, Polska Ludowa).
Przypisy