sejmokracja'). W Niemczech, w okresie Republiki Weimarskiej (1919–1933), istniało 21 gabinetów, kierowanych przez 12 osób. We Francji, w III Republice (1875–1940), funkcjonowało 140 gabinetów, zaś w IV Republice (1946–1958) – 24 gabinety. Postulaty ograniczenia swobody parlamentu do spowodowania dymisji gabinetu jedynie poprzez wybór czy też desygnowanie nowego szefa rządu, wpisywały się w koncepcję parlamentaryzmu zracjonalizowanegoOprócz, m.in.: ograniczenia odpowiedzialności parlamentarnej rządu do możliwości wyrażenia wotum nieufności jedynie całemu gabinetowi lub jego szefowi (lecz nie poszczególnym ministrom – np. a contrario art. 72 ust. 1 Konstytucji Czech, art. 191 ust. 2 oraz a contrario art. 190 i 194 ust. 1 Konstytucji Portugalii), możliwości połączenia głosowania nad projektem ustawy z wotum zaufania dla rządu (np. art. 49 Konstytucji V Republiki Francuskiej, art. 114 ust. 3 Konstytucji Słowacji, § 98 ust. 1 Konstytucji Estonii), przyspieszonego postępowania ustawodawczego pilnych przedłożeń rządowych (np. art. 123 ust. 3 Konstytucji RP z 1997), czy też możliwości albo konieczności skrócenia kadencji parlamentu lub jednej z jego izb w pewnych okolicznościach (niepowołania rządu czy nieuchwalenia ustawy budżetowej w określonych terminach – np. art. 155 ust. 2 oraz art. 225 Konstytucji RP, art. 3 ust.