Pancerniki typu South Carolina – typ amerykańskich pancerników z okresu sprzed I wojny światowej składający się z dwóch jednostek: USS "South Carolina" (BB-26) i USS "Michigan" (BB-27); pierwszy typ amerykańskich drednotów. Koncepcja obu okrętów powstała zgodnie z zasadą all-big-gun (pancernika uzbrojonego wyłącznie w liczne działa największego kalibru) jeszcze przed HMS "Dreadnought", ale ich projektowanie posuwało się zbyt wolno i w efekcie "Dreadnought" został zbudowany przed ich rozpoczęciem, stając się pierwszym pancernikiem nowej generacji.
Projekt Idea nowego, możliwie dużego typu pancernika dla marynarki amerykańskiej, była omawiana na łamach Proceedings (oficjalnej publikacji U.S. Naval Institute) od 1900 roku. Głównymi entuzjastami postępu w tej dziedzinie byli oficerowie marynarki William Sims, doradca prezydenta Theodore Roosevelta do spraw marynarki i Homer Poundstone, który już w 1902 roku zaproponował pancernik, uzbrojony w liczną jednolitą artylerię głównego kalibru, zamiast stosowanych na przełomie wieków dwóch głównych kalibrów, większego i mniejszegoT. Klimczyk, Pierwsze..., s. 50-51. W 1903 roku Poundstone z własnej inicjatywy sporządził projekt wstępny takiej jednostki, uzbrojonej w 12 dział 305 mm, o roboczej nazwie USS "Possible" ("możliwy").