Testy takiego rozmieszczenia prowadzono w marcu 1907 na monitorze USS "Florida". Wieże umieszczone w superpozycji okazały się satysfakcjonujące w służbie i wszystkie przyszłe pancerniki amerykańskie były w taki system wyposażone. Brytyjskie okręty otrzymały takie wieże (tylko na rufie) dopiero przy projekcie HMS "Neptune", który został zbudowany w 1911, a na dziobie i rufie – w typie Orion zbudowanym w 1912. Oprócz zwiększenia liczby dział, w porównaniu z przeddrednotami znacząco wzrosła liczba pocisków kalibru 305 mm, z 60 do 100 na działo. Po raz pierwszy na amerykańskich pancernikach zastosowano dwustopniowe podajniki amunicji, lecz z powodu wadliwości zastosowanych podajników, krokiem wstecz okazało się zastąpienie ich przez napędzane ręcznie mechanizmy dźwigi do transportu amunicji z komór amunicyjnych i ładowania dział.
Działania W czasie pierwszej wojny światowej oba okręty operowały wraz z przeddrednotami z powodu małej prędkości. Oba zostały zezłomowane zgodnie z ustaleniami traktatu waszyngtońskiego.
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Klimczyk, Pierwsze amerykańskie drednoty, w: Morze, Statki i Okręty nr 9/2008, s.50-57