16 grudnia 1907 w towarzystwie piętnastu innych pancerników i sześciu niszczycieli opuścił Hampton Roads z załogą ustawioną dookoła burt. 21 dział jednostki wystrzeliło salut z na cześć prezydenta Roosevelta, który obserwował formację z pokładu „Mayflower”. Był to początek rejsu Wielkiej Białej Floty. Sytuacja międzynarodowa skłoniła rząd amerykański do pokazania światu siły marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Rejs pancerników na zachodnie wybrzeże USA miał pokazać flotę zbudowaną w okresie poprzedzającym wyprawę. Jednym z głównych powodów było zagrożenie strefy wpływów amerykańskich ze strony Japonii. Cała formacja była dowodzona przez kontradmirała Robley'a D. Evansa, a później przez kontradmirała Charlesa S. Sperry'ego; odwiedziła Trynidad i Tobago, zawinęła do Rio de Janeiro, a później okrążyła przylądek Horn. Po zawinięciu do Punta Arenas, Valparaíso i Callao pancerniki wpłynęły do San Francisco. 7 lipca 1908 flota popłynęła na zachód w kierunku Hawajów, Auckland i trzech australijskich portów: Sydney, Melbourne i Albany. W każdym mieście okręty były entuzjastycznie witane, ale najbardziej obawiano się wizyty w Zatoce Tokijskiej, gdzie formacja dotarła 18 października.