Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” () – radzieckie odznaczenie państwowe.
Medal „Za dzielną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” został ustanowiony dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 6 czerwca 1945 roku dla upamiętnienia odniesionego zwycięstwa nad Niemcami podczas wielkiej wojny ojczyźnianej. Opis medalu zmodyfikowano postanowieniem z 5 lutego 1951 roku.
Zasady nadawania Medal nadawano osobom pracującym na tyłach podczas wielkiej wojny ojczyźnianej.
Medal otrzymywali: robotnicy, personel inżyniersko-techniczny, kołchoźnicy, specjaliści uprawy roli, ludzie nauki, techniki, sztuki i literatury, działacze organizacji partyjnych i społecznych, którzy swoją dzielną i ofiarną pracą zapewnili zwycięstwo nad Niemcami. Wymagany był okres pracy co najmniej 1 rok, w okresie lipiec 1941 – maj 1945, inwalidzi, młodzież i kobiet zwolnionych od pracy z powodu sytuacji rodzinnej, wobec nich wymagany był okres pracy pół roku. Taki sam okres obowiązywał osoby, które przed 1941 roku przeszły na emeryturę i powróciły do pracy po wybuchu wojny.
W 1946 roku medalem została odznaczona także grupa duchownych prawosławnych, m.in.