mały|Inskrypcja w języku eteocypryjskim, Ashmolean Museum Język eteocypryjski – wymarły język, używany na Cyprze w epoce żelaza. Nazwy eteocypryjski (gr. eteo- 'prawdziwy'), za sugestią V. Gradthausena, użył po raz pierwszy, w 1932 Friedriech, w analogii do eteokreteńskiego. Do zapisu języka używano sylabicznego pisma cypryjskiego, pochodzącego od linearnego A (przez jego wariant cypro-minojski, zwany linearnym C). Od około X w. p.n.e. pod silnym wpływem arkadyjsko-cypryjskiego dialektu języka greckiego, ostatecznie wymarł około IV w. p.n.e.
Język jest wciąż niezrozumiały, z wyjątkiem znaczenia kilku słów, zaświadczonych w dwujęzycznych inskrypcjach. Takie zagadnienia jak składnia czy odmiana bądź aglutynacyjność pozostają nieznane. Częściowe tłumaczenia oparte są w dużej mierze na przyjętej przez tłumacza rodzinie językowej, do której miał należeć. Nie ma jednak żadnej spójności, niektórzy językoznawcy, na przykład, Cyrus Gordon wskazuje na zachodniosemicką proweniencję. Th. Petit sugerował, że mógł być spokrewniony z huryckim i urartyjskim. Proponowano też pokrewieństwo z anatolijskimi, iliryjskim (sic!) i tyrreńskimi.