thumb|Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” na znaczku poczty ZSRR z 1946 Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” () – radzieckie odznaczenie wojskowe.
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” został ustanowiony dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 9 maja 1945 roku.
Zasady nadawania Zgodnie z regulaminem medal nadawany był: wszystkim żołnierzom i ochotnikom, etatowemu składowi jednostek, związków taktycznych i instytucji Armii Czerwonej, Floty Czerwonej i wojsk NKWD, biorącym bezpośredni udział w działaniach bojowych na frontach wielkiej wojny ojczyźnianej, tym, którzy przesłużyli nie mniej niż 3 miesiące (żołnierze) lub nie mniej niż 6 miesięcy (ochotnicy) w sztabach, instytucjach, jednostkach specjalnych i ośrodkach szkolenia, tym, którzy ze względu na rany, choroby, kalectwo i służbowe przeniesienie znaleźli się poza wojskiem, członkom organów NKWD zabezpieczających zwycięstwo swoją działalnością, pracownikom szpitali tyłowych, ludziom walczącym w oddziałach partyzanckich.
Pierwsze medale zostały nadane 15 czerwca 1945 roku wyższym dowódcom radzieckim, m.in.