Wybór wyższych członów W lipcu 1959 ARPA zgłosiła poprawki do projektu odnośnie do II członu rakiety. Miałby on mieć zwiększoną moc dzięki użyciu 4 nowych silników o ciągu 89 kN, na ciekły wodór i tlen, umieszczonych w członie o średnicy powiększonej do 160 cali. Jako człon trzeci miałby zostać użyty człon Centaur, z tymi samymi nowymi silnikami, w ilości dwóch sztuk. Medaris tak komentował poprawkę:
Aby znaleźć konsensus, w grudniu 1959 powołano komisję złożoną z przedstawicieli NASA, Sił Powietrznych, ARPA, ABMA i Biura Departamentu Inżynierii i Badań Obronnych, pod przewodnictwem Abe’a Silversteina. Komisji udało się przekonać von Brauna do użycia ciekłego wodoru do napędzania III członu. Pociągnęło to za sobą możliwość użycia mieszanki LOX/LH jako napędu również II członu: Jeśli te substancje napędowe zostaną zaakceptowane do trudnych zastosowań w górnych stopniach, konkludowała komisja, to nie ma znaczących powodów natury inżynieryjnej, aby nie dopuścić go do użytku w łatwiejszych zastosowaniach stopni pośrednich. Komisja wymieniła wiele różnych możliwych konfiguracji przyszłych rakiet, podzielonych na trzy kategorie: grupa A – konfiguracje niskiego ryzyka, podobne do już zaproponowanych wersji Saturna A-1: oryginalny projekt wykorzystujący rakiety Titan i Centaur A-2: Titan zastąpiony klasterem pocisków IRBM grupa