Historia projektu Geneza Projekt Saturn był jedną z propozycji spełnienia wymagań Departamentu Obrony dotyczących ciężkiej rakiety nośnej na potrzeby nowych, dużych satelitów łącznościowych. Ministerstwo oczekiwało możliwości wynoszenia satelitów o masie od 9 do 18 ton na niskie orbity okołoziemskie, a poza nie – od 2,7 do 5,4 tony. Istniejące rakiety miały nośność do 1,4 tony, z możliwością zwiększenia do 4,5 tony, gdyby zastosować nowe stopnie wyższe rakiet. Stopnie te nie byłyby gotowe przed 1961/1962 rokiem, a i tak nie spełniałyby wymagań wojska.
Problemem zajął się zespół Wernhera von Brauna, z agencji Army Ballistic Missile Agency (ABMA), w kwietniu 1957 roku. Wyliczono, że oczekiwana nośność wymaga pierwszego stopnia rakiety dającego ciąg startowy około 6,7 MN. Siły Powietrzne rozpoczęły prace nad silnikiem o takim ciągu, F-1, ale kalendarz prac nad nim nie spełniał ram czasowych ministerstwa. Przyspieszenie prac było możliwe, ale silnik miałby wtedy ciąg około 4,5 MN. Drugą możliwością był silnik E-1 firmy Rocketdyne, o ciągu 1,7 MN. Cztery takie silniki dałyby wymagany ciąg, i ku temu rozwiązaniu się zwrócono.