USS Maine (BB-10) – amerykański pancernik, okręt główny pancerników typu Maine. Był drugim okrętem United States Navy noszącym nazwę pochodzącą od 23 stanu.
Kontrakt na budowę pancernika został przyznany stoczni William Cramp and Sons z Filadelfii 1 października 1898. Stępkę położono 15 lutego 1899, rok po zniszczeniu pierwszego USS „Maine”. Jednostkę zwodowano 27 lipca 1901, matką chrzestną była pani Mary Preble Anderson. Okręt wszedł do służby w Filadelfii 29 grudnia 1902. Pierwszym dowódcą został komandor Eugene H.C. Leutze.
Od 1903 do 1907 okręt służył na wodach otaczających wschodnie wybrzeże USA i na wodach Indii Zachodnich. W tym czasie odbył także jedną podróż na Morze Śródziemne. 16 grudnia 1907 wyszedł z Hampton Roads wraz z resztą pancerników Floty Atlantyku w rejs Wielkiej Białej Floty najpierw na Ocean Spokojny, a później w dalszą podróż dookoła świata. W towarzystwie pancernika „Alabama” (BB-8) udał się do Guam i na Filipiny. Przeszedł przez Kanał Sueski i Morze Śródziemne i wrócił na atlantyckie wybrzeże Stanów Zjednoczonych w październiku 1908 docierając do Stanów Zjednoczonych przed główną grupą.