Spastyczność (, z gr. spasticos „pociąganie, wciąganie”) – nieprawidłowe, nadmierne napięcie mięśni (hipertonia), przejawiające się oporem przy biernym rozciąganiu mięśni, o nasileniu zmiennym w zależności od kierunku i szybkości biernego ruchu. Powstaje na skutek uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego – np. w przebiegu udaru, mózgowego porażenia dziecięcego lub urazu.
Definicja Opór mięśniowy w spastyczności wzrasta stopniowo wraz ze wzrostem szybkości rozciągania i zmienia się przy zmianie kierunku ruchu lub narasta gwałtownie po przekroczeniu pewnej szybkości bądź stopnia rozciągnięciaClassification and Definition of Disorders Causing Hypertonia in Childhood, Pediatrics Vol. 111 No. 1 January 1, 2003 pp. e89-e97 (doi: 10.1542/peds.111.1.e89).
Można spotkać wiele definicji spastyczności, z których każda uwypukla inny aspekt tego zaburzenia. Według klasycznej definicji Lance'a (1980) spastyczność charakteryzuje się nadmiernym oporem na rozciąganie mięśnia zależnym od szybkości rozciągania, wynikającym z braku hamowania odruchu rozciągowego z powodu uszkodzenia górnego neuronu ruchowegoLance J. W. Pathophysiology of spasticity and clinical experience with baclofen. w: Spasticity: disordered motor control. Red. Lance J.W. Feldman R.G., Young R.R., Koella W.P., Chicago : Year Book Medical Publisher;