Alexander Tietze (ur. 6 lutego 1864 w Lubrzy, zm. 19 marca 1927 we Wrocławiu) – niemiecki chirurg.
Życiorys Urodził się w Liebenau, Neumark (obecnie Lubrza). Studiował na Uniwersytecie we Wrocławiu, studia ukończył w 1887 roku. Od 1888 do 1895 był asystentem najpierw Hermanna Fischera, potem Jana Mikulicza-Radeckiego w Klinice Chirurgicznej we Wrocławiu. W 1894 przedstawił rozprawę habilitacyjną Klinische und expermientelle Beiträge zur Lehre von Darmincarceration. W 1896 został ordynatorem szpitala Wszystkich Świętych, a w 1905 roku prymariuszem. W latach 1914–1920 był członkiem Rady Miejskiej Wrocławia. Zmarł na grypę 19 marca 1927.
Dorobek naukowy W 1912 roku razem z Otfriedem Foersterem w Szpitalu Żydowskim we Wrocławiu przeprowadził zabieg przecięcia tylnych korzeni rdzenia kręgowego u chorego z porażeniem spastycznym (znany później jako operacja Foerstera). W 1927 roku wydał ceniony podręcznik chirurgii. Opisał też zespół objawów, znany dziś jako zespół TietzegoTietze A. Über eine eigenartige Häufung von Fällen mit Dystrophie der Rippenknorpel. Berliner klinische Wochenschrift 58, ss. 829-831, 1921.