thumb|Sygnet wydawniczy Alphonse'a Lemerre'a z dewizą „Czyń i miej nadzieję”
Sygnet wydawniczy (pierwotnie sygnet drukarski) – (fr. signet – znak, sygnał; łac. signo – pieczętuję, oznaczam), znak, godło drukarni, wydawnictwa bądź rzemiosła. Początkowo odbijany na końcu książki, od XVI w. na karcie tytułowej lub okładce książki. Identyfikował drukarza.
Największy zbiór sygnetów drukarskich znajduje się w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie. W Polsce niewielkie kolekcje posiadają właściciele prywatni.
Budowa sygnetu Sygnet składał się zasadniczo z inicjałów drukarza lub instytucji wydawniczej bądź nakładowej. Najczęstszymi elementami były m.in. symbole sztuki drukarskiej (np. prasa drukarska), mądrości (jak pochodnia, sowa, kaganiec oświaty), pisania (książka, gęsie pióro, kałamarz), nadziei (kotwica), piękna (różnorodne kwiaty), miłości bliźniego (serce), ziemi (globus), a także widoki miast czy konkretnych budowli. Często pojawiały się też herby właścicieli oficyny, godła miast lub państw. W okresie od XVI do XVIII wieku wiele sygnetów zaopatrywano w krótkie sentencje, głównie w języku łacińskim. (np. Labor ipse voluptas na drukach Michała Grölla).