Utracił miejsce w Izbie Gmin po wyborach 1910 r. Rok później wygrał wybory uzupełniające w okręgu Brentford. Od 1918 r. reprezentował Twickenham. W 1919 r. otrzymał tytuł baroneta. W 1922 r. został sekretarzem handlu zamorskiego. W 1923 r. został Paymaster-General. Kiedy w maju 1923 r. nowym premierem został Stanley Baldwin, Joynson-Hicks został członkiem gabinetu jako finansowy sekretarz skarbu. Następnie został poczmistrzem generalnym i ministrem zdrowia. Pozostał na tym stanowisku do upadku konserwatywnego gabinetu w styczniu 1924 r. Po powrocie konserwatystów do władzy w listopadzie 1924 r. Joynson-Hicks został ministrem spraw wewnętrznych.
Partia Konserwatywna utraciła władzę po wyborach 1929 r. Joynson-Hicks odszedł z Izby Gmin. Otrzymał tytuł 1. wicehrabiego Brentford i zasiadł w Izbie Lordów. Pozostał ważną figurą w Partii Konserwatywnej, ale z powodu pogarszającego się stanu zdrowia nie wszedł w skład gabinetu narodowego w 1931 r. Zmarł rok później.
Miał dwóch synów i córkę.