W 1918 r. został parlamentarnym sekretarzem w Ministerstwie Służby Narodowej. W latach 1919–1921 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Wojny. Następnie został Kanclerzem Księstwa Lancaster. Równolegle był ministrem transportu. W 1922 r. został ministrem ds. Indii. Utrzymał się na tym stanowisku po upadku rządu Lloyda George’a w 1922 r. Przestał być ministrem w styczniu 1924 r., po upadku rządu Baldwina. Kiedy konserwatyści powrócili do władzy w listopadzie 1924 r. Peel został pierwszym komisarzem ds. prac publicznych. W latach 1928–1929 ponownie był ministrem ds. Indii. W 1931 r. był krótko Lordem Tajnej Pieczęci.
Tytuł parowski Peela został w 1929 r. podniesiony do rangi hrabiego. W latach 1936–1937 Peel był przewodniczącym komisji, która przedstawiła projekt podziału Brytyjskiego Mandatu w Palestynie na część arabską i żydowską. Peel był kawalerem Krzyża Wielkiego Orderu Gwiazdy Indii i Krzyża Wielkiego Orderu Imperium Brytyjskiego.
11 kwietnia 1899 r. poślubił Eleanor Williamson (1872, zm. 1949), córkę Jamesa Williamsona, 1. baron Ashton, i Margaret Gatey, córki Josepha Gateya. William i Eleanor mieli razem syna i córkę: Doris Peel (ur. 25 marca 1900), żona podpułkownika Lathama Blackera, ma dzieci Arthur William Ashton Peel (29 maja 1901, zm. 1969), 2.