thumb|240px|Grób rzeźbiarza Józefa Gardeckiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Józef Gardecki (ur. 29 lutego 1880 w Warszawie, zm. w 1952 w Górze Kalwarii) – polski rzeźbiarz tworzący w stylu secesji. Zajmował się też reżyserowaniem teatrów robotniczych pod zaborami.
Życiorys
Syn Józefa i Walerii z Korytkowskich. Od 1892 uczył się w Warszawskiej Szkole Rysunku na Placu Teatralnym. Od końca XIX wieku prowadził w Warszawie amatorski teatr robotniczy. Wystawiano m.in. Dziady i Wesele. Teatr nie posiadał własnej sceny, grywał w prywatnych mieszkaniach, na polanach leśnych czy na plebaniach.
Od 1901 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1907–1909 mieszkał w Paryżu, gdzie uczył się rzeźbiarstwa u samego Rodina. W latach 1910–1926 prowadził w Warszawie pracownię rzeźbiarsko-sztukatorską.
W trakcie rewolucji 1905 roku, z inspiracji Stefana Żeromskiego, Józef Gardecki wraz z grupą koszykarzy wystawił w Nałęczowie nielegalną wówczas sztukę, III część Dziadów. Wśród widzów obecni byli m.in. Bolesław Prus, Ignacy Matuszewski i Mieczysław Biernacki.