Skóra wiotka (łac. cutis laxa) – grupa wrodzonych lub nabytych chorób, których wspólnym mianownikiem jest występowanie nadmiernej wiotkości skóry.
Cutis laxa to zaburzenie, w którym skóra staje się mało elastyczna i zawiesza się w postaci luźno zwisających fałdów, co jest szczególnie nasilone w miejscach ubogich w tkankę podskórną (powiekach, płatkach usznych, twarzy, szyi).
Etiologia Przyczyny choroby nie są znane. Przypadki wrodzone są związane z mutacjami genu elastyny lub fibuliny typu 5 (FBLN5). W tym ostatnim wypadku stwierdzono substytucję seryny proliną w FBLN5.
Badania histopatologiczne skóry wykazują zmiany w ilości i jakości włókien elastyny, włókna której występują w zmniejszonej ilości i są rozfragmentowane.
Ostatnio wykazano u chorych niedobór miedzi (choć poziom tego pierwiastka w surowicy krwi może być prawidłowy), oksydazy lizylowej, katalizującej oksydacyjną dezaminację łańcuchów bocznych lizyn, warunkujących powstawanie wiązań poprzecznych elastyny i kolagenu.
Miedź jest kofaktorem zarówno oksydazy lizylowej, jak i elastaz.