thumb|250px|Logo UNESCO
Konwencja w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego (, , , ) – umowa międzynarodowa zobowiązująca państwa sygnatariuszy do identyfikacji, ochrony, konserwacji, rewaloryzacji i przekazania przyszłym pokoleniom dziedzictwa kulturowego i naturalnego. Ustanawia ochronę dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego o wyjątkowej powszechnej wartości, m.in. przez nadawanie międzynarodowego statusu ochrony i poprzez wpisanie na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Uchwalona przez UNESCO podczas 17. sesji w Paryżu 16 listopada 1972, weszła w życie z dniem 17 grudnia 1975.
Do sierpnia 2016 Konwencję przyjęły lub ratyfikowały 192 państwa, w tym Polska, która ratyfikowała Konwencję – jako jedno z pierwszych państw – 6 maja 1976.
Dziedzictwo kulturowe i naturalne Konwencja (Art.1) definiuje dziedzictwo kulturowe jako:
W rozumieniu Konwencji (Art.2) za dziedzictwo naturalne uważane są: