Decyzje o wpisach na listę podejmuje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977, wybierając obiekty spośród nominacji zgłaszanych przez poszczególne kraje. Każdy wniosek nominacyjny musi być poprzedzony wpisem na tak zwaną listę informacyjną (ang. Tentative List).
Lista światowego dziedzictwa UNESCO obejmuje (w lipcu 2016) 1052 obiekty w 165 krajach, w tym 814 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 203 przyrodniczego (P) i 35 mieszanych (K, P). W Polsce wpisano na listę 16 obiektów, z czego 15 kulturowych i 1 przyrodnicze.
Historia Przed II wojną światową Termin narodowego dziedzictwa kulturowego rozpowszechnił się w okresie oświecenia w XVIII wieku, kiedy kraje narodowe zaczęły podkreślać znaczenie swojej historii dla tożsamości narodowej. Zainteresowanie historią i dziedzictwem wzrosło wraz z rozwojem turystyki oraz modą na tzw. podróże studialne (fr. Grand Tour, niem. Bildungsreise). Dziedzictwo stało się symbolem ciągłości tożsamości narodowej.