Bitwa pod Clifton Moor – starcie zbrojne, które miało miejsce 18 grudnia 1745 podczas odwrotu księcia Karola Stuarta do Szkocji. Z wojskowego punktu widzenia była to jedynie potyczka, a nie bitwa, choć była zdecydowanie większa od starcia pod Highbridge.
Wycofujące się siły jakobitów 16 grudnia 1745 rozpoczęły marsz do miejscowości Clifton w Cumbrii. 17 grudnia 1745 pierwsze oddziały natknęły się na kilkuset brytyjskich kawalerzystów (200–300 ludzi). Rozciągnięte siły buntowników, w przekonaniu, że to główne siły rządowe, zatrzymały się na odpoczynek i dla ściągnięcia dział oraz posiłków.
Dwie niezależne kolumny buntowników dotarły na pobliskie wzgórze i ku swojemu zdziwieniu odkryły, że jedyny wróg, jaki jest przed nimi, to lekka kawaleria, której żołnierze także wydawali się zaskoczeni widokiem nieprzyjaciela.
Dowodzący siłami jakobitów zdołał pochwycić dwóch Brytyjczyków, od których dowiedział się, że w pobliżu znajduje się sam książę Cumberland z głównymi siłami. Pozycje pod Clifton były jednak na tyle korzystne, że Murray postanowił stawić tu czoła siłom rządowym i wysłał gońca do „Młodego Pretendenta”, by jak najszybciej przybył z resztą armii.