Wprowadził system otwartych drzwi, stając się tym samym pionierem przekształcania zakładów zamkniętych na instytucje o charakterze sanatoryjnym. Usunął wysokie mury i zlikwidował kraty w oknach. Surowo napiętnował stosowanie kaftanów bezpieczeństwa. Twierdził, że: „Im gorzej śpi lekarz, tym lepiej ma chory”. W 1931 zaczął w Kościanie organizować część sanatoryjną (Wojewódzkie Sanatorium dla Nerwowo Chorych). Dzięki niemu wprowadzono również system terapii rodzinnej, korzystano z boiska piłkarskiego, warsztatów rzemieślniczych (ergoterapia), sali gimnastycznej oraz teatralnej. Szpital dysponował także rozbudowanym zakładem fizykoterapii. W 1933 został wybrany zastępcą prezesa Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
W 1934 szpital (ok. 750 chorych) osiągnął pełną samowystarczalność finansową. W tym też roku odbył się I Wszechsłowiański Zjazd Neurologów i Psychiatrów, którego część obrad miała miejsce w Kościanie. Z tej okazji Oskar Bielawski zorganizował pierwszą Wszechpolską Wystawę Higieny Psychicznej, na bazie której stworzył Muzeum Higieny Psychicznej.