Sosna kalabryjska (Pinus brutia Ten.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych. Sosna kalabryjska występuje głównie na terenie Turcji, także we wschodniej Bułgarii, Grecji, Azerbejdżanie, północnym Iraku, wschodniej Syrii, Libanie, na Krecie, Cyprze, we Włoszech oraz na czarnomorskim wybrzeżu Rosji i Abchazji. Gatunek ten sprowadzony został z Turcji do włoskiej prowincji Kalabria w czasach rzymskich (wówczas Brutia). Jedna odmiana tego gatunku uznana została za zagrożoną.
Morfologia Pokrój Średnich rozmiarów drzewo iglaste, wiecznie zielone. Korona za młodu stożkowata, z wiekiem spłaszcza się, staje się otwarta i nieregularna. Pień Pień prosty, osiąga wysokość 25–35 metrów i średnicę do 1,5 m. Kora początkowo szara i gładka, z wiekiem czerwono-brązowa, gruba i spękana. Liście Igły zebrane w pęczki po 2, chociaż zdarzają się po 3, długości 10–18 cm, szerokości około 1 mm, ciemnozielone. Szyszki Siedzące. Grube, twarde i ciężkie, o długości 6–11 cm. Młode szyszki są zielone, po roku stają się czerwono-brązowe. Nasiona długości 7–8 mm z 15–20 mm skrzydełkiem.
Gatunki podobne Blisko spokrewniona sosna alepska osiąga mniejsze rozmiary (do 20 m wysokości i 100 cm średnicy). Ma igły jasnozielone i delikatniejsze (do 12 cm długości i poniżej 1 mm średnicy). Szyszki ma krótkoszypułkowe.