Franciszek Albin Symon (ur. 3 stycznia 1841 w Dubowcu, zm. 26 maja 1918 w Krakowie) – duchowny rzymskokatolicki, rektor Akademii Duchownej w Petersburgu w latach 1884–1897, biskup nominat płocki w latach 1897–1901.
Życiorys Syn Piotra i Augustyny z Sereczyńskich Symonów, szlachty wołyńskiej. Kształcił się i studiował w Nowogrodzie Wołyńskim, Żytomierzu, Petersburgu i Monachium. Święcenia kapłańskie przyjął w Rzymie w 1864. Następnie był profesorem teologii w seminarium duchownym w Żytomierzu i Akademii Duchownej w Petersburgu. Początkowo wykładał archeologię biblijną, potem historię kościoła i wreszcie do końca 1877 roku pismo święte. W tym samym czasie został kanonikiem katedralnym łucko-żytomierskim. W latach 1884–1897 pełnił funkcję rektora tej ostatniej uczelni. Zreformował wówczas tok nauczania na uczelni, opracowując jej nowy statut, zwiększając wymagania dotyczące nadawania stopni naukowych. Wprowadził także nowe podręczniki teologiczne i ożywił studencki ruch naukowy.