Seleukos II Kallinikos (ur. między 265 a 260 p.n.e., zm. 226 p.n.e.) – władca Syrii starożytnej, czwarty z dynastii Seleucydów, panujący w latach 246–226 p.n.e. Był synem Antiocha II Theosa i Laodiki.
III wojna syryjska (ok. 246–241 p.n.e.) W latach 40. prowadził słabo udokumentowaną wojnę z Ptolemeuszem III, której stawką było panowanie na Bliskim Wschodzie. W trakcie tej wojny Ptolemeusz, na skutek zdrady jednego z poddanych Seleukosa, pojmał i zabił jego matkę Laodikę. Ptolemeusz wyparł też Seleukosa ze znacznych połaci państwa. Seleukos utracił na pewien czas Antiochię, którą zdołał odzyskać około 244 p.n.e., oraz Seleucję. Utrzymał się w Azji Mniejszej. Wojna zakończyła się zawarciem układu około 241 p.n.e. W wyniku tegoż układu Ptolemeusz III czasowo przejął kontrolę nad Seleucją i innymi terenami. Mimo to Seleukos, zdoławszy do pewnego stopnia powstrzymać najazd wroga, nadał sobie tytuł Kallinikos („Pięknie Zwycięski”).