William Pinkney (ur. 17 marca 1764 w Annapolis, Maryland, zm. 25 lutego 1822 w Waszyngtonie) – amerykański polityk i dyplomata.
W młodości początkowo studiował nauki humanistyczne, później medycynę, jednak ostatecznie został prawnikiem i w 1786 roku został przyjęty do palestry. W 1788 roku był uczestnikiem stanowej konwencji w Maryland, podczas której ratyfikowano Konstytucję Stanów Zjednoczonych. W latach 1789–1792 zasiadał w stanowym parlamencie. W 1791 roku został wybrany do drugiej kadencji Kongresu Stanów Zjednoczonych jako przedstawiciel trzeciego okręgu wyborczego w stanie Maryland do Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych. Zasiadał tam od 4 marca 1791 roku do listopada tego samego roku, gdy ustąpił.
W latach 1796–1804 z nominacji prezydenta George’a Washingtona został jednym z komisarzy amerykańskich w Londynie powołanych na mocy traktatu Jaya. W 1805 roku powrócił do Stanów Zjednoczonych aby zostać prokuratorem generalnym stanu Maryland. W latach 1806–1811 powrócił na placówkę dyplomatyczną w Wielkiej Brytanii, gdzie w latach 1806 i 1807 dzielił funkcję ambasadora z Jamesem Monroe.