W latach 1959–1998 był organizatorem i kierownikiem Katedry Powłok Ochronnych w Instytucie Fizykochemii i Technologii Polimerów (obecnie Katedra Fizykochemii i Technologii Polimerów).
Równolegle w latach 1959–1961 był wicedyrektorem ds. naukowych w Przemysłowym Instytucie Badawczym Tworzyw i Lakierów w Gliwicach, następnie od 1962 do 1965 r. dyrektorem Zjednoczenia Przemysłu Farb i Lakierów. Ponadto od 1968 do 1974 r. pełnił funkcję dyrektora Centrum Badań Naukowych PAN, w latach 1975–1991 kierownika Zakładu Polimerów PAN w Zabrzu, w okresie 1992–1998 kierownika Centrum Chemii Polimerów. Osiągnięcia tej placówki uczyniły go postacią znaną w nauce i przemyśle. W 1971 r. został członkiem korespondentem, a w 1980 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Pomimo przejścia w 1998 r. na emeryturę, nadal pracował naukowo.
Był autorem lub współautorem ponad 320 publikacji, w tym 4 samodzielnych książek na temat chemii makromolekularnej, twórcą lub współtwórcą ponad 65 patentów polskich i 20 zagranicznych (amerykańskich, brytyjskich, włoskich, niemieckich i hiszpańskich). Wypromował 42 doktorów.