Posunięcie to zostało bardzo negatywnie odebrane przez środowiska lewicowe, prorosyjskie i antyniemieckie w łonie BRL, doprowadzając m.in. do opuszczenia Rady BRL przez znaczną część jej członków oraz do rozpadu BSG.
Po rozłamie w BSG został jednym z przywódców Białoruskiej Partii Socjalistów-Federalistów (BPSF), stanowiącej partię centrum na scenie politycznej BRL. Wchodził w skład tzw. frakcji Bloku, do której należały: BPSF, Białoruska Partia Socjaldemokratyczna, BSG i Białoruska Ludowa Partia Socjalistów. Był członkiem delegacji BRL, która 19 września 1918 roku udała się do Kijowa na rozmowy z rządem Państwa Ukraińskiego. Delegacja starała się uzyskać oficjalne uznanie niepodległości BRL przez Ukrainę, otrzymała jednak jedynie wyrazy przychylności i obietnicę pomocy finansowej i wojskowej przy tworzeniu białoruskich sił zbrojnych. W latach 1918–1919 Antoni Owsianik był przewodniczącym Białoruskiej Rady w Bobrujsku i członkiem Ludowego Sekretariatu Białorusi.