Cmentarz był czynny do 1939 r., a formalne zamknięcie nekropolii nastąpiło dopiero w 1948 r. Począwszy od okresu II wojny światowej, w kolejnych dziesięcioleciach, nekropolia ulegała postępującej dewastacji. W 1983 r. cmentarz wpisano do rejestru zabytków. W latach 1983–1989 przeprowadzono rewaloryzację cmentarza ze środków konserwatorskich, miasta Sopotu oraz Fundacji Rodziny NissenbaumówP. Burchard jako inicjatorów i fundatorów renowacji podaje wyłącznie Fundację Nissenbaumów. Podaje przy tym, iż koniec prac nastąpił w maju 1990 r. Zob. P. Burchard, dz. cyt., s. 42.. Od tamtej pory powoli nekropolia coraz bardziej niszczeje, m.in. została ukradziona część pompy, brama cmentarna wymaga renowacjiE. Mielewczyk, dz. cyt., s. 151..
Na cmentarzu zachowało się niewiele macew z czytelnymi inskrypcjami. Napisy występują w języku polskim, niemieckim, rosyjskim oraz hebrajskim. Stosunkowo często można zauważyć dwujęzyczne inskrypcje. Na teren cmentarza prowadzi zabytkowa brama – jedyna, która przetrwała do XXI w. na Pomorzu – z hebrajskim napisem Oto jest brama do Boga /Ze Szaar L'Adonaj/H. Domańska, Kamienne drzewo płaczu. Gminy żydowskie województwa gdańskiego, ich dzieje i zabytki, Gdańsk 1991, s. 74-75;