Regentem nie został, ponieważ nigdy nie lubił piastować funkcji publicznych, a jego wyniosłość i rezerwa uczyniły go niepopularnym.
W 1848, po wybuchu rewolucji, Ludwik Karol długo bronił Tuileries, aby ukryć fakt, że król uciekł, ale wzbraniał się przeciw użyciu radykalnych środków przeciwko napierającemu tłumowi. Razem ze swoją bratową Heleną Luizą z Meklemburgii-Schwerinu i jej dwoma synami udał do parlamentu, lecz rozdzielili ich buntownicy. Ludwik Karol uciekł, ponieważ przebrał się w mundur strażnika.
Książę wraz z rodziną udał się na emigrację do Anglii, gdzie zamieszkali już jego rodzice. W 1871 rodzinie królewskiej pozwolono powrócić do ojczyzny. W marcu 1872 Ludwikowi Karolowi przywrócono jego stopień wojskowy. Kiedy wycofał się z życia publicznego, został przewodniczącym Czerwonego Krzyża i funkcję tę sprawował do 1881. Zmarł 26 czerwca 1896, w Wersalu w wieku 82 lat.
Odznaczenia Kawaler Orderu Ducha Świętego (19 lutego 1829) Kawaler Orderu św. Michała (19 lutego 1829) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (10 marca 1833) Krzyż Wielki Orderu Ernestyńskiego (marzec 1840) Kawaler Orderu Złotego Runa (1 października 1843) Kawaler Orderu św.