Za swoje zasługi został mianowany w 1916 Oberbergrat (starszy radca górniczy).
Powrót do Polski W 1919 Bukowski przeniósł się do Bochni. W latach 1919–1926 pracował na stanowisku geologa w Oddziale Ropy Naftowej i Złóż Soli w Państwowym Instytucie Geologicznym. Wydał mapę Geologische Detailkarte der subkarpatischen Zone von Bochnia w skali 1: 25.000 z komentarzami. Było to podsumowanie ostatnich jego prac terenowych. W 1925 Geologische Bundesanstalt w Wiedniu mianowała Bukowskiego członkiem korespondentem.
Na emeryturę przeszedł w 1926. Nadal pracował w Bochni i publikował prace naukowe na temat swoich wczesnych badań w południowej Dalmacji i w Azji Mniejszej. Bibliografia jego prac obejmuje 64 pozycje. Był uznanym i cenionym autorytetem z zakresu geologii w skali światowej. Utrzymywał kontakty naukowe i przyjacielskie z Kiepertem i Leonardem Jaczewskim. Nazwiskiem Bukowski oznaczono szereg skamieniałości, m.in. z jury okolic Częstochowy: Cardioceras Bukowski Maire, Taramelliceras bukowski Siemiradzki, Hecticoceras bukowskii Bonarelli i Macrocephalites bukowski Różycki.