Aresztowania spowodowały radykalizację poglądów członków Związku i pojawienie się haseł politycznych. Kierownictwo objęli Ludwik Krasuski i Antoni Humnicki. W trakcie przygotowań 1 maja 1892 r. opublikowano odezwy i broszury stawiające również żądania polityczne m.in. uwzględniono kwestię walki z uciskiem narodowościowym. Zmieniono strukturę organizacji na 6-7 osobowe kółka.Powołano również komitet centralny złożony z 3 robotników i 3 inteligentów. Jednym z efektów wezwań był "Bunt łódzki", w wyniku którego nastąpiły liczne aresztowania.
Coraz większa zbieżność działań Socjalno-Rewolucyjnej Partii Proletariat i Związku doprowadziła do połączenia się w lutym 1893 r. w Polską Partię Socjalistyczną. Z grupy byłych członków Związku nie uznających uchwał zjazdu paryskiego z 1892 r. wyłoniła się Socjaldemokracja Królestwa Polskiego.
Przypisy
Bibliografia Perl F.,Dzieje ruchu socjalistycznego w zaborze rosyjskim (do powstania PPS), Warszawa 1932
Kategoria:Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego Kategoria:Historia ruchu robotniczego Kategoria:Polskie partie socjalistyczne