choć kategoria ta nie występuje w rzeczywistości, to, zdaniem A. Lijpharta, w 1968 roku najbliżej tego stanu rzeczy znajdowała się Szwajcaria.
P. Mair po zestawieniu wszystkich wymienionych czynników, uszeregował kraje zachodnioeuropejskie na osi przebiegającej między biegunem demokracji konsensualnej i większościowej, co dało efekt w pewnym stopniu odmienny od ustaleń A. Lijpharta.
Podział państw Europy Zachodniej pod względem modelu demokracji: zbliżone do modelu konsensualnego: Holandia, Szwecja, Belgia, Austria, łączące elementy modelu demokracji konsensualnej i większościowej: Finlandia, Szwajcaria, Dania, Norwegia, zbliżone do modelu większościowego: Francja, Włochy, Irlandia, Wielka Brytania.
Walorem systematyzacji A. Lijpharta jest analiza politycznych konsekwencji struktury społeczeństwa. Podział na społeczeństwa: homogeniczne: takie, w których co najmniej 80% ludzi reprezentuje to samo wyznanie lub mówi tym samym językiem pluralistyczne: te, które warunku tego nie spełniają.
Lijphart skonstruował dwa modele demokracji, które obejmują: dwa różne sposoby rozwiązywania konfliktów powstających na tle dostępu do władzy (uzyskanie miejsca na arenie parlamentarnej i rządowej), możliwości kształtowania treści rozstrzygnięć.